Brandende danskriebel

Mijn ouders hebben, ondanks ze niet meer samen leven, één ding gemeen: ze hebben een grote drang om hun creativiteit naar buiten te brengen. De spreekwoordelijke appel viel dus niet ver van de boom. Buiten zijn beroep als leraar lichamelijke  opvoeding hield mijn vader zich steeds bezig met tekenen, schilderen, artistiek turnen, ballroom dansen … . Als koppel behaalde ma en pa behoorlijk wat prijzen op hoog niveau. Het was vooral de dansmicrobe die hem al van zijn kinderjaren in een strakke wurggreep hield. We gaan daarvoor nog verder in de tijd. Mijn grootmoeder, eveneens super artistiek, speelde als beroepsmuzikant in een orkest.  Zij begeleidde onder andere de stomme films in de bioscopen en ook meerdere dansgezelschappen. Mijn vader, toen nog een kleine uk, mocht geregeld mee. Toen hij op een avond getuige was van het optreden van een balletgezelschap ontlook bij hem de liefde voor deze bijzondere kunstvorm. Als tiener startte hij met lessen, om op volwassen leeftijd zelf met een balletschool te starten. Door omstandigheden moest hij deze activiteit na verloop van jaren staken.

2012 Nutcracker

Omdat het artistieke bloed kruipt waar het niet gaan kan, startte hij vele jaren later opnieuw. Ik was toen acht jaar en het was alsof de geschiedenis zich een beetje herhaalde. Het virus leek besmettelijk en ik besloot om toch ook eens een nipje te proeven van de dansbeker. Het beviel me en ondanks bij velen de gedachte aan een mannelijke balletdanser niet in goede aarde viel hield ik dit ruim acht jaar vol. Elk jaar leefde ik toe naar het in de spotlight staan op een podium voor een ruim publiek. Ondanks ik aardig wat solistisch werk voor mijn rekening mocht nemen lukte het me niet meer om de spartaanse lessen telkens met volle overtuiging te volbrengen. Ik had ondertussen andere interesses en kon het niet meer opbrengen om een heel jaar keihard te trainen met als doel het afwerken van twee avonden. Het optreden en het in de belangstelling staan gaf me nog wel een kick, maar de inzet was niet meer zoals het moest zijn. Omdat één van mijn leuzen luid “als ik iets doe, doe ik het goed” besloot ik, ondanks luid protest van de andere dansers, om de balletpantoffels voorgoed aan de haak te hangen.

In een bui van nostalgische melancholie besloot ik me door deze edele dansvorm die ik nog steeds ten volle weet te waarderen te laten inspireren voor een pyrogravure.pointes

Ik moet toegeven dat ik heel soms nog wel eens door de danskriebels overmand word en dat ik al wel eens een traantje wegpink wanneer ik een balletvoorstelling bekijk.