Stijlencombinatie, dierenportret en Keltisch ornament.

Ik weet niet waarom ik steeds teruggrijp naar het maken van dierenportretten. Waarschijnlijk is het de liefde voor natuurlijke schoonheid op alle vlakken. Een van de dieren waar steeds mijn voorkeur naartoe gaat zijn uilen. Niet dat ik al een ontelbaar aantal van deze roofvogels op mijn palmares heb staan. Ik vind het één van de meest intrigerende gevleugelde roofdieren. Deze aantrekkingskracht werd nog groter na een uiteenzetting door een valkenier eerder dit jaar.

Toen een eerder gemaakt portret van een oehoe het huis uit ging diende de drang om een vervanger te maken zich aan. Ik besloot een combinatie te maken van vier voorliefdes, namelijk houtsnijden, pyrografie, wilde dieren en Keltisch vlechtwerk.

Ik ben gestart met een vlak stuk hout dat ik reliëf gaf met behulp van bovenfrees en het snijden met beitels. Het idee was om de Gotische stijl te combineren met de Keltische.

Door het hout wat gebombeerd te maken kon ik meer diepte creëren en ontstond de illusie van een afzonderlijke  kader.

Na zorgvuldig schuren kon het tekenen en branden beginnen.

Na de uil was de kader aan de beurt. Het vlechtwerk diende eerst met de nodige mathematische precisie getekend te worden en aangepast in de hoeken en bochten.

27993705_10211369155849463_4600380465665681233_o28337925_10211451809035741_6468967582251876415_o

De ogen kregen een kleuraccent met een beetje acryl verf en meer dan dertig uren later kon de beschermende vernis erop.

28827000_10211511377684920_8224992872549553124_o

 

 

 

Advertenties

Keltische passie.

Keltische knopen, vlechten en ornamenten komen uit een ver verleden, maar kennen nog maar enkele jaren een heropleving in onze contreien. Het moet een immens werk geweest zijn om boeken als “The book of Kells” en “The book of Durrow” te maken. Tot op heden zijn deze heilige manuscripten nog steeds een grote inspiratiebron voor vele kunstenaars.

kells

Ik weet niet meteen waarom ik zo aangetrokken word tot deze kunst, maar ik grijp er geregeld naar terug en laat me er graag door inspireren. Mocht ik in reïncarnatie geloven dan zou ik ervan overtuigd zijn dat ik ooit één of andere Keltische ambachtsman, die leefde voor deze twee boeken geschreven waren, moet geweest zijn. De monniken die bedreven waren in het maken van de prachtige ornamenten lieten zich dan ook inspireren door de oude Keltische kunst. Deze kunstvorm beeldde meestal mythische figuren en gebeurtenissen uit. De symboliek achter de vele beeltenissen en krullen getuigen van een diepe overgave aan en beleving van de natuur.

Het aanschouwen van oneindig kronkelende vlechten, spiralen en sleutelpatronen geeft me vaak kippenvel. Telkens een uitgebreid patroon wordt aanschouwd kan je nieuwe dingen ontdekken en kom je tijd tekort om de volledige tekening in je op te nemen.

Bij het maken van een langwerpig kistje liet ik me inspireren door een lint dat er rond gebonden is en bovenaan samen komt in een strik.

166585_3463447269762_719107597_n

Elfen die bepaalde natuurverschijnselen symboliseren kunnen zeker gecombineerd worden met een Keltische kader.

Elfjekelt1

Graag werk ik met deze ornamenten op de onregelmatig gevormde kalebassen ook al vraagt het heel wat uren werk. Kleur kan hierbij een aardig contrast brengen.

Kaleherfst2

Een boekenwijzer leent zich steeds perfect om het nodige vlechtwerk aan te brengen.

1470227_10201078716314906_740473662_n

Een kist met een persoonlijke toets waar de naam in verwerkt is en waar bepaalde ornamenten een herwerking krijgen van de  symbolische betekenis kan een prachtig cadeau zijn.

gunbox

 

 

Eindeloos ispirerende vormen.

De kalebas.

Volgens Wikipedia  is het een verzamelnaam voor een groot aantal aan elkaar verwante gewassen, zoals pompoen, flespompoen, fleskalebas en courgette (of zucchini). Het woord ‘kalebas’ is van Perzische oorsprong (Lees hier meer)

kalebas 2004 - 17

Voor mensen die in een koudere en gematigd klimaat leven zijn deze vruchten vaak zeer onbekend en op demo’s en tentoonstellingen krijg ik dan zeer dikwijls vreemde reacties.

Ik had dit vroeger al wel eens gezien in het grote Koninklijke museum voor midden Afrika in Tervuren, zonder echt te beseffen wat het was. Toen ik al enkele jaren met pyrografie bezig was en lid werd van een mailgroep op het internet ontdekte ik de mogelijkheden van deze veelzijdige vruchten. Alleen was de grote vraag hoe geraak je er aan in een land met een gematigd zeeklimaat, waar dergelijke gewassen niet gedijen en waar ook niet al te veel mensen zich met het kweken ervan bezig houden. Na wat zoeken op het web vond ik wel wat, maar ofwel was de kwaliteit zeer twijfelachtig, of de verzendingskosten waren hoger dan de prijs van de goederen zelf. Op mijn toenmalig werk sprak ik over mijn zoektocht naar deze wonderbaarlijke vruchten en iemand vertelde me dat er enkele jaren geleden een kweker op de televisie te zien was in afrit 9, één van de eerste human interest programma’s op een Belgische zender. Ik stuurde prompt een mail naar die zender , in de hoop dat iemand zich nog deze reportage zou herinneren en ook bereid was om mij de nodige gegevens door te sturen. Niet veel later kreeg ik de nodige info.

De kalebassenkweker kon mij aan de telefoon bevestigen dat hij nog steeds zijn hobby uitoefende en dat ik hartelijk welkom was om zijn hele collectie te komen aanschouwen. Op een zonnige herfstmorgen kwam ik aan bij zijn huis. Na een korte babbel mocht ik binnentreden in zijn kalebassenhemel die overweldigend was. Een serre ter grootte van een voetbalveld, met daarnaast nog eens een even groot veld en dit alles vol met bijna volgroeide vruchten. De man ging er prat op dat hij de meest uitgebreide collectie had van Europa.

Ik zag er nog een beetje tegen op om die vruchten zelf te drogen en vroeg hem of hij geen gedroogde exemplaren had en ja hoor, wanneer de poort van zijn grote garage open ging kon ik mijn ogen niet geloven. Overal waar je keek hingen gedroogde kalebassen tegen de muur. Nadat ik mijn keuze gemaakt had kon ik met een volle laadbak naar huis terug keren.

kalebas 2004 - 18

kalebas 2004 - 19

Het verschil met het branden op een vlakke houten plank is opmerkelijk. De geur is heel wat minder aangenaam, in hoever verbrand hout dan ook al lekker ruikt, en de pen wordt veel sneller vuil waardoor je die geregeld moet afkuisen. Dit weegt echter niet op tegen de creatieve veelzijdigheid die de meestal mooi gevormde vruchten bieden. Ik hou ervan om met een kleine tekening te starten en dan verder te improviseren. Als ik op een ander medium werk weet ik meestal op voorhand wat het gaat worden, maar in dit geval hou ik ervan om de inspiratie geleidelijk aan te laten komen en het dessin te laten groeien. De vruchten zijn zo veelzijdig dat je er nog veel meer mee kan doen. Combinaties met verf, koorden en knopen, leder zijn veel voorkomende creatieve uitspattingen.

Kalebas_dn_2

Kaleherfst2 Kalebasmand1

522440_10201508104089332_1344491299_n

1012690_10201508104969354_1678203567_n