Mijn atelier.

“Welkom in mijn atelier”. Een zinnetje dat ik al ruim 20 jaar tegen iedereen wilde zeggen. Toen ik in het jaar 2000 begon met pyrografie aan de keukentafel had ik nooit gedacht dat een eigen atelier mogelijk zou zijn.

Wanneer ik in deze beginjaren een stuk wilde maken, moest ik steeds plaats maken voor het eten en alles in een kast opbergen. Dit begon knap lastig te worden en even tussendoor voor een kort moment verder werken was haast onmogelijk. Na enig overleg met mijn echtgenote werd heel de installatie, die toch al wat gegroeid was, overgebracht naar de grotere tafel in de woonkamer. Buiten het wat rommelige zicht en dat toch alles nog plaats moest ruimen wanneer er een feestje georganiseerd werd, ging alles opperbest.

Enige jaren later wanneer onze dochter het nest verliet kwam er ruimte vrij en kon ik beginnen te dromen van een eigen stekje. Mijn plaatsje in de woonkamer begon al aardig uit zijn voegen te barsten en het steeds bijkomend materiaal kon niet meer netjes opgeborgen worden. De verbouwingen werden gestart, maar het zou toch nog enkele jaren duren tot alles klaar was.

Ondertussen ben ik er in geslaagd om een nieuw atelier klaar te krijgen waar het leuk is om te vertoeven en waar iedereen welkom is zonder in de privé vertrekken te moeten komen.

Er zijn vier gedeelten waarvan de grote tekentafel onmiddellijk in het oog springt. Hier wordt in hoofdzaak het pyrografische werk verricht en is hier ook volledig voor uitgerust.

De kleinere tekentafel dient voor het maken van potloodtekeningen en kleine ontwerpen.

Het houtsnijden en kleine knutselactiviteiten kunnen gebeuren aan de tafel van de opvouwbare kast.

Zeker belangrijk is het gezellige zithoekje waar al eens een boek geraadpleegd kan worden voor de nodige inspiratie of waar mijn echtgenote haar handwerkjes kan maken.

Heb je een vraag voor een bestelling of wens je de kneepjes van de pyrografie te leren dan ben je steeds welkom liefst na afspraak.

Dubbel portret Rob de Nijs

Ik ben al fan van Rob de Nijs sinds mijn 14 jaar. Ik ben een beetje een stille fan. Ik heb al wat optredens bijgewoond en beluister geregeld zijn muziek, maar ik ben geen echte fanatiekeling. Ik liep al geruime tijd rond met het idee om een dubbel portret van hem te maken. Links zoals hij kort geleden was en rechts zoals hij was in zijn jonge jaren. Hieronder het resultaat.

Rob was voor mij en is nog steeds zo een beetje één van de enige Nederlandstalige zangers die ik graag hoor en de eerste CD die ik ooit kocht van mijn gespaarde zakcentjes was “zilver”. Hij werd geregeld gespeeld op mijn eerste speler die eigenlijk een afdankertje van mijn vader was. Hij bezat de eerste cd-speler die op de markt was. Het was een klein maar toch zwaar toestel met weinig functies. Je kon hem onmogelijk met twee vingertjes opnemen zoals de huidige toestellen. De cd heb ik nog steeds en hij speelt nog altijd super zuiver hoewel men vroeger beweerde dat de cd vergankelijk zou zijn. Er zit geen enkele kras op.

Wil je ook zo een portret van een bekend of onbekend iemand neem dan gerust contact met mij op.