Pyrografie op instrumenten.

Het is al een hele tijd een stil verlangen om op een gitaar of ander muziekinstrument te branden. Dit is niet zo evident aangezien de aankoop hiervan vrij duur is en ik tot voor een tijd geen vraag hiervoor kreeg. Je kan natuurlijk een goedkoop zelfbouwpakket kopen en dat dan als model gebruiken, maar dan zit je met een minderwaardig instrument dat niemand wil omdat de tekening niet beantwoord aan de verlangens van de muzikant.

38923562_10212557283071901_649964809722265600_o

Ik was dan ook behoorlijk in de wolken toen ik benaderd werd door een bedrijf uit het Antwerpse met de vraag om een motief te branden op een ukelele. Ik zat echter wel met heel wat vragen. Ik wist al wel snel wat het thema moest worden, maar hoe begin je aan zo iets en waar moest het instrument vandaan komen. Het was blijkbaar niet de bedoeling om een ukelele te laten maken en aan te leveren zonder vernislaag. Dan maar info inwinnen over hoe een afgewerkt instrum

ent voorbereiden op het brandwerk om er dan nadien de vernislaag terug op aan te brengen. Het zou heel wat werk vragen om dit te doen en het soort vernis is ook niet zomaar in een doe-het-zelf-zaak te vinden.

coco

Na heel wat over en weer mailen kwamen we tot een oplossing. Aangezien het instrument zou gebruikt worden als decoratief relatiegeschenk was er een optie om ergens online een goedkoop d.i.y ukeleleetje te kopen. Na enkele dagen zat het uiteindelijk in de post en kon ik starten.

38920949_10212557283191904_2843280247011409920_o

Na het zoeken van de afbeeldingen van het origineel,  de Coco gitaar uit de gelijknamige animatiefilm van Disney, kon ik starten met het ontwerp en het overzetten op de afzonderlijke componenten van het instrument. Ondanks enkele obstakels zoals omvang en andere materialen was het toch mogelijk om een gelijkaardig instrument te creëren.

39010099_10212557282791894_3966432255252889600_o

 

 

VOS Sugar

Buiten dat ik ooit een jaar bij de zee scouts meedraaide heb ik weinig affiniteit met het maritieme. Toch heb ik steeds wel een beetje aantrekking gevoeld tot al wat met de zee te maken heeft. Vooral het leven op een zeilschip spreekt me wel aan. Ooit had ik zelfs de ambitie om het zeilen onder de knie te krijgen.

Het maritieme gevoel kwam weer even naar boven toen ik een opdracht kreeg voor een pyrogravure die als geschenk zou dienen tijdens de doop van een schip in Nederland. Het was een ware uitdaging om het stuk klaar te krijgen tegen de deadline van de plechtigheid. Het idee om de boot te pyrograveren in combinatie met een Nederlands thema en de big five als Afrikaans thema, sprak me geweldig aan. De doopmeter is van Zuid-Afrikaanse afkomst, vandaar het tweede thema.

IMG_2307

 

Doop VOS Sugar 21apr16 - 510 Doop

De dag van de doop werd het stuk overhandigd aan de kapitein en mijn missie was volbracht.

Doop VOS Sugar 21apr16 - 579 Na

Meer info over de plechtigheid en het schip is hier te vinden.

Pyro voor jaren toewijding

Geregeld komt het onderwerp brandweer terug in mijn werk. De reden waarom is uiteraard voor velen geen geheim. Het is een logische zaak dat iemand zijn beroep een invloed heeft op zijn creatieve denkwijze.

Voor je uiteindelijk dit fantastische beroep kan en mag uitoefenen is een doorgedreven opleiding noodzakelijk. Deze maanden durende opleiding wordt meestal gegeven in een opleidingscentrum. Zo heeft elke provincie zijn eigen brandweerschool.

Aan de start van het nieuwe jaar ging de directeur en medeoprichter van de Vlaams-Brabantse afdeling op rust en kreeg hij van zijn collega’s een mooi en origineel geschenk. Het was voor mij dan ook een eer om voor hem een mooie pyrogravure in het thema te maken.

Ik creëerde  de combinatie van het hoofdgebouw met daarvoor een oldtimer brandweerwagen. De omkadering bestaat uit de typisch metalen traanplaat die gebruikt wordt voor de binnen inrichting van de meeste brandweervoertuigen. Omdat een beetje brandweerrood niet mocht ontbreken werd een klein kleuraccent aangebracht.pivo pyro

Persoonlijke eetstokjes.

Hoewel er de afgelopen jaren een grote opkomst is van Aziatische restaurants is het in onze westerse maatschappij toch ongebruikelijk om met eetstokjes te eten. Maar waar komt dit voor ons eigenaardig gebruik nu vandaan?

Vroeger werd in Aziatische landen in grote potten gekookt. Die potten hielden hitte voor een lange tijd vast. Mensen die toch een hapje wilden, braken twijgjes af om zo een stukje voedsel uit de pot te vissen.

chopsticks410272478_10204405590644685_7071168863485254261_o

Verder is er het gebruik om altijd alles in kleine stukjes te bereiden en te eten. Dat stamt uit de tijd dat de bevolking sterk groeide, maar brandstof juist schaars was. Om eten snel gaar te krijgen en energie te besparen kan je het beter eerst klein maken. Daardoor was er aan tafel geen mes meer nodig. Eetstokjes werden daarom het tafelbestek.

Daarenboven wordt in de Chinese en andere Oost-Aziatische culturen het snijden van voedsel als ‘not-done’ beschouwd; een mes wordt als een wapen gezien en wapens horen niet aan tafel.

Ik heb mezelf deze techniek aangeleerd en eet als macrobioot dagelijks bijna alles met stokjes. Eens je de techniek beet hebt laat je mes en vork het liefst zo veel mogelijk achter wegen. Het op deze wijze naar binnen werken van je voedsel doet je veel bewuster eten en zorgt ervoor dat je langzamer eet, wat je spijsvertering ten goede komt. Een klein steuntje zorgt ervoor dat je tussen het kauwen en de verschillende gangen je stokjes kan neerleggen zonder dat de punten de tafel raken en vervuilen waardoor de concentratie volledig naar het vermalen van je voedsel kan gaan en je zo ten volle van de smaak kan genieten.chopstick1 Met eetstokjes kan heel precies geselecteerd worden wat men wil eten; het is zelfs mogelijk één enkele rijstkorrel uit een kom te halen.

Helaas wordt er veelvuldig gebruik gemaakt van bamboe wegwerpstokjes wat het milieu niet echt ten goede komt omdat ze meestal in het vuilnis terecht komen. De stokjes die je kan kopen voor herhaaldelijk gebruik zijn dan meestal weer geverfd en gelakt wat ervoor zorgt dat je op termijn de vernis mee consumeert.

chopstick2 chopstick3

Dit bracht mij op het idee om zelf persoonlijke eetstokjes te maken. Wat is er leuker om in een eetgelegenheid of op een feestje uit te pakken met een origineel setje chopsticks. Voor het eerste paar maakte ik een combinatie van houtsnijwerk en pyrografie en maakte ik een bijbehorend steuntje.

chopsticksupportEen behandeling met hoogwaardige tung olie zorgt ervoor dat ze langdurig tegen vocht beschermd blijven.

Wellicht volgen er nog wel een aantal variaties.

11923200_10204953125092704_7363193458178341328_n

Keltische passie.

Keltische knopen, vlechten en ornamenten komen uit een ver verleden, maar kennen nog maar enkele jaren een heropleving in onze contreien. Het moet een immens werk geweest zijn om boeken als “The book of Kells” en “The book of Durrow” te maken. Tot op heden zijn deze heilige manuscripten nog steeds een grote inspiratiebron voor vele kunstenaars.

kells

Ik weet niet meteen waarom ik zo aangetrokken word tot deze kunst, maar ik grijp er geregeld naar terug en laat me er graag door inspireren. Mocht ik in reïncarnatie geloven dan zou ik ervan overtuigd zijn dat ik ooit één of andere Keltische ambachtsman, die leefde voor deze twee boeken geschreven waren, moet geweest zijn. De monniken die bedreven waren in het maken van de prachtige ornamenten lieten zich dan ook inspireren door de oude Keltische kunst. Deze kunstvorm beeldde meestal mythische figuren en gebeurtenissen uit. De symboliek achter de vele beeltenissen en krullen getuigen van een diepe overgave aan en beleving van de natuur.

Het aanschouwen van oneindig kronkelende vlechten, spiralen en sleutelpatronen geeft me vaak kippenvel. Telkens een uitgebreid patroon wordt aanschouwd kan je nieuwe dingen ontdekken en kom je tijd tekort om de volledige tekening in je op te nemen.

Bij het maken van een langwerpig kistje liet ik me inspireren door een lint dat er rond gebonden is en bovenaan samen komt in een strik.

166585_3463447269762_719107597_n

Elfen die bepaalde natuurverschijnselen symboliseren kunnen zeker gecombineerd worden met een Keltische kader.

Elfjekelt1

Graag werk ik met deze ornamenten op de onregelmatig gevormde kalebassen ook al vraagt het heel wat uren werk. Kleur kan hierbij een aardig contrast brengen.

Kaleherfst2

Een boekenwijzer leent zich steeds perfect om het nodige vlechtwerk aan te brengen.

1470227_10201078716314906_740473662_n

Een kist met een persoonlijke toets waar de naam in verwerkt is en waar bepaalde ornamenten een herwerking krijgen van de  symbolische betekenis kan een prachtig cadeau zijn.

gunbox

 

 

Brandende danskriebel

Mijn ouders hebben, ondanks ze niet meer samen leven, één ding gemeen: ze hebben een grote drang om hun creativiteit naar buiten te brengen. De spreekwoordelijke appel viel dus niet ver van de boom. Buiten zijn beroep als leraar lichamelijke  opvoeding hield mijn vader zich steeds bezig met tekenen, schilderen, artistiek turnen, ballroom dansen … . Als koppel behaalde ma en pa behoorlijk wat prijzen op hoog niveau. Het was vooral de dansmicrobe die hem al van zijn kinderjaren in een strakke wurggreep hield. We gaan daarvoor nog verder in de tijd. Mijn grootmoeder, eveneens super artistiek, speelde als beroepsmuzikant in een orkest.  Zij begeleidde onder andere de stomme films in de bioscopen en ook meerdere dansgezelschappen. Mijn vader, toen nog een kleine uk, mocht geregeld mee. Toen hij op een avond getuige was van het optreden van een balletgezelschap ontlook bij hem de liefde voor deze bijzondere kunstvorm. Als tiener startte hij met lessen, om op volwassen leeftijd zelf met een balletschool te starten. Door omstandigheden moest hij deze activiteit na verloop van jaren staken.

2012 Nutcracker

Omdat het artistieke bloed kruipt waar het niet gaan kan, startte hij vele jaren later opnieuw. Ik was toen acht jaar en het was alsof de geschiedenis zich een beetje herhaalde. Het virus leek besmettelijk en ik besloot om toch ook eens een nipje te proeven van de dansbeker. Het beviel me en ondanks bij velen de gedachte aan een mannelijke balletdanser niet in goede aarde viel hield ik dit ruim acht jaar vol. Elk jaar leefde ik toe naar het in de spotlight staan op een podium voor een ruim publiek. Ondanks ik aardig wat solistisch werk voor mijn rekening mocht nemen lukte het me niet meer om de spartaanse lessen telkens met volle overtuiging te volbrengen. Ik had ondertussen andere interesses en kon het niet meer opbrengen om een heel jaar keihard te trainen met als doel het afwerken van twee avonden. Het optreden en het in de belangstelling staan gaf me nog wel een kick, maar de inzet was niet meer zoals het moest zijn. Omdat één van mijn leuzen luid “als ik iets doe, doe ik het goed” besloot ik, ondanks luid protest van de andere dansers, om de balletpantoffels voorgoed aan de haak te hangen.

In een bui van nostalgische melancholie besloot ik me door deze edele dansvorm die ik nog steeds ten volle weet te waarderen te laten inspireren voor een pyrogravure.pointes

Ik moet toegeven dat ik heel soms nog wel eens door de danskriebels overmand word en dat ik al wel eens een traantje wegpink wanneer ik een balletvoorstelling bekijk.

Charlie Rivel

Niet dat ik een groot liefhebber ben van het circus gebeuren van heden ten dage, maar ik herinner me wel de momenten van adembenemende acts die tijdens mijn jonge jaren op de Franse en Duitse televisie getoond werden. Het was mijn vader die geregeld en vooral op zondag naar dergelijke programma’s op zoek was en me dan mee voor het kijkkastje sleepte. Shows zoals “Incroyable mais vrai” en het wereldkampioenschap voor circusartiesten gaven een beeld van de meest adembenemende acts van de beste artiesten ter wereld. Een van de meest memorabele momenten waren de optredens van ene Charlie Rivel. In de documentaire “Portrait eines Clowns” werden een aantal van zijn acts afgewisseld met  interviews. Het doel van de clown was om een deuntje te spelen op een gitaar, gezeten op een eenvoudige stoel. Alleen duurde het even vooraleer hij in zijn opzet slaagde. Op een meesterlijk, perfectionistische wijze slaagde hij erin om mijn vader en mezelf gedurende tientallen minuten de lachkramp te bezorgen. Als ik nu opnieuw deze docu bekijk krijg ik nog steeds afwisselend kippenvel en uitbundige lachbuien.

Het was jaren later dat ik een foto van Charlie opmerkte op de cover van een boek over de circusclown in de bibliotheek. Het bracht me toen op het idee om dit portret in te branden op een houten plank en het op Vaderdag aan mijn vader te schenken.

Charlie Rivell

Charlie Rivell

Zijn weelderige rode pruik met kaal hoofd, zijn rode geblokte neus, wijze van schminken en vooral zijn lange rode aansluitend kleed waren zeer kenmerkend voor hem en maakten hem erg uniek. De foto die ik gebruikte werd genomen op het moment dat hij huilend als een wolf, een actie die hij geregeld toevoegde, door de piste slenterde.

Zijn echte naam was Josep Andreu i Lasserre en hij werd geboren in Cubelles (Barcelona, Spanje) op 23 april 1896. Zijn ouders waren beide ook circusartiesten. De naam Charlie ontleende hij bij Charlie Chaplin die hij in 1910 mocht ontmoeten. Chaplin zegde hem toen dat hij niet wist wie nu wie imiteerde. Later speelde hij mee in verschillende films en werd wereldberoemd met zijn act met de gitaar en de stoel.

Charlie_Rivel_1967Hij overleed op 26 juli 1983.