Mijn atelier.

“Welkom in mijn atelier”. Een zinnetje dat ik al ruim 20 jaar tegen iedereen wilde zeggen. Toen ik in het jaar 2000 begon met pyrografie aan de keukentafel had ik nooit gedacht dat een eigen atelier mogelijk zou zijn.

Wanneer ik in deze beginjaren een stuk wilde maken, moest ik steeds plaats maken voor het eten en alles in een kast opbergen. Dit begon knap lastig te worden en even tussendoor voor een kort moment verder werken was haast onmogelijk. Na enig overleg met mijn echtgenote werd heel de installatie, die toch al wat gegroeid was, overgebracht naar de grotere tafel in de woonkamer. Buiten het wat rommelige zicht en dat toch alles nog plaats moest ruimen wanneer er een feestje georganiseerd werd, ging alles opperbest.

Enige jaren later wanneer onze dochter het nest verliet kwam er ruimte vrij en kon ik beginnen te dromen van een eigen stekje. Mijn plaatsje in de woonkamer begon al aardig uit zijn voegen te barsten en het steeds bijkomend materiaal kon niet meer netjes opgeborgen worden. De verbouwingen werden gestart, maar het zou toch nog enkele jaren duren tot alles klaar was.

Ondertussen ben ik er in geslaagd om een nieuw atelier klaar te krijgen waar het leuk is om te vertoeven en waar iedereen welkom is zonder in de privé vertrekken te moeten komen.

Er zijn vier gedeelten waarvan de grote tekentafel onmiddellijk in het oog springt. Hier wordt in hoofdzaak het pyrografische werk verricht en is hier ook volledig voor uitgerust.

De kleinere tekentafel dient voor het maken van potloodtekeningen en kleine ontwerpen.

Het houtsnijden en kleine knutselactiviteiten kunnen gebeuren aan de tafel van de opvouwbare kast.

Zeker belangrijk is het gezellige zithoekje waar al eens een boek geraadpleegd kan worden voor de nodige inspiratie of waar mijn echtgenote haar handwerkjes kan maken.

Heb je een vraag voor een bestelling of wens je de kneepjes van de pyrografie te leren dan ben je steeds welkom liefst na afspraak.

Dubbel portret Rob de Nijs

Ik ben al fan van Rob de Nijs sinds mijn 14 jaar. Ik ben een beetje een stille fan. Ik heb al wat optredens bijgewoond en beluister geregeld zijn muziek, maar ik ben geen echte fanatiekeling. Ik liep al geruime tijd rond met het idee om een dubbel portret van hem te maken. Links zoals hij kort geleden was en rechts zoals hij was in zijn jonge jaren. Hieronder het resultaat.

Rob was voor mij en is nog steeds zo een beetje één van de enige Nederlandstalige zangers die ik graag hoor en de eerste CD die ik ooit kocht van mijn gespaarde zakcentjes was “zilver”. Hij werd geregeld gespeeld op mijn eerste speler die eigenlijk een afdankertje van mijn vader was. Hij bezat de eerste cd-speler die op de markt was. Het was een klein maar toch zwaar toestel met weinig functies. Je kon hem onmogelijk met twee vingertjes opnemen zoals de huidige toestellen. De cd heb ik nog steeds en hij speelt nog altijd super zuiver hoewel men vroeger beweerde dat de cd vergankelijk zou zijn. Er zit geen enkele kras op.

Wil je ook zo een portret van een bekend of onbekend iemand neem dan gerust contact met mij op.

Malamut

Er bestaan ontelbare hondenrassen en iedereen heeft zo zijn voorkeur. Ik heb altijd een zwak gehad voor de wolfachtige soorten. Het waarom, daar kan ik moeilijk een antwoord op geven. Ondanks deze voorkeur is onze vaste huisgenoot een viervoeter van een heel ander type. Shubi is geen zuiver ras en beantwoord eerder aan mijn eigen uitgevonden rasnaam “de labjack” . Je moet uiteraard niet al te ver nadenken om te weten dat het hier over de vreemde combinatie Labrador – Jack Russel gaat. Het lijkt een vreemde combinatie maar deze werd ons onlangs toch bevestigd door onze dierenarts. Als ik mijn voorkeur voor uiterlijk zou moeten volgen dan is de Malamut één van de meest geliefde. Deze staat zeer kort bij de wolf en is familie van de meer bekende Husky. Om toch op een of andere manier een exemplaar in huis te hebben besloot ik om dan maar een portret te branden.

69942469_10215035245899423_6007625628864479232_o

Het inbranden van portretten van dieren is altijd iets eenvoudiger dan een mensen portret. Voor een persoon is elke afwijking onmiddellijk zichtbaar. Een dier daarentegen leent zich iets meer tot wat afwijking van het origineel. Uiteraard dient een portret van een gekend huisdier ook accuraat te zijn betreft ogen, neus en uitdrukking, maar in de haartjes van de pels is toch iets meer improvisatie mogelijk. Het verheugd me dan ook steeds wanneer iemand me vraagt om zijn trouwe, liefste huisgenoot te portretteren.

64817913_10214443341942194_2890375671513612288_o

Branden voor het goede doel.

Ik ben nooit een voorstander geweest van goede doelen. Wanneer ik vastgeklampt word op de straat of er staat weer één of andere persoon aan mijn voordeur te geilen op een gulle bijdrage, dan snoer ze meestal de mond nog voor ze hun vraag kunnen stellen. Ben ik daarom minder mens- en dier vriendelijk, neen in tegendeel, ik help op alle gebied waar ik kan en liefst zonder tussenpersoon. Ik neem liever alle initiatief in eigen handen, zonder het risico te moeten lopen dat mijn zuur verdiende centen in verkeerde handen vallen. Daarbij komt nog dat ik ervan overtuigd ben dat er bij vele benefiet toestanden steeds iemand is die er financieel beter van wordt, zelfs als een deel bij de juiste persoon terecht komt.

Maar soms is er dan toch de behoefte om iets te ondernemen in het voordeel van benadeelde wezens. Nadat er geregeld een actie op de sociale media, van een bevriend kunstenaar voorbij kwam, besloot ik specifiek een stuk te maken voor de organisatie waar zij en haar man zich mee bezig houden. Deze mensen genieten zeker mijn volle vertrouwen. De organisatie medisupport vzw komt op voor de redding en verzorging van verwaarloosde dieren. Meer info over de vzw en hun activiteiten kan je hier vinden.

Ik besloot om een portret te branden van een jonge Grey Hound en  dat te doneren. De volledige opbrengst gaat volledig naar de organisatie en de verkoop ligt in hun handen. Indien U interesse heeft om via de aankoop van onderstaande kunstwerk bij te dragen aan de hulp en opvang van verwaarloosde dieren dan kan U steeds contact opnemen via hun site.

greyhound

Aan dit portret is 14 uur gewerkt…
Afmetingen zijn 30x24cm en 3.5cm dik.
Op massief beukenhout.

 

Kunstig karnaval gebrand op papier.

Ik ben nooit een liefhebber geweest van de carnavalsperiode. Ik kom niet echt uit een stad met een carnavals traditie en buiten de jaarlijkse stoet is er weinig van te merken. Buiten één enkele, herinner ik me weinige verkleedpartijen uit mijn kindertijd. In een of andere stedelijke sporthal was er een groot carnavalsfeest dat ingericht werd door de lagere school waar ik toen zat. Mijn vader werd op het laatste moment belast met de zoektocht naar het ideale kostuum voor die gebeurtenis. Onder het moto “van niets iets maken” gebruikte hij een wit laken en een broeksriem om mij om te tunen tot een oliesjeik. Eén of andere zwarte stift werd gehanteerd om een snorretje onder mijn neus tevoorschijn te toveren.

Buiten de noodzakelijke verkleedsessies in het theater heb ik nooit de intentie gehad om mezelf van één of ander vreemd gewaad te voorzien. Verder heeft de kinderlijke, marginale zuip cultuur van het Belgische carnaval mij een grote aversie bezorgd voor alles wat ermee te maken heeft. Het idee “we gaan ons, samen met de kudde op commando en onder invloed van liters bier, eens goed amuseren” kan mij niet bekoren.

Anderzijds is er wel een wereldse variant die me ten zeerste aanspreekt en mijn nieuwsgierigheid prikkelt. Ik heb het dan over het carnaval van Venetië. Het is een bijna twee weken durend festival waar je de vreemdste figuren ziet in de meest prachtige gewaden. Het aspect kunst en cultuur is hier het belangrijkste.

Ik heb het voorrecht nog niet gehad om deze Venetiaanse gebeurtenis te mogen bijwonen, maar ik heb me alvast wel laten inspireren voor het maken van een pyrogravure op papier. Ja U hoort het goed, op papier.

carnaval

Het branden van een tekening op papier is zeker mogelijk en zelfs moeilijker dan op hout. Ik gebruik hiervoor uiteraard dik bristol- of aquarel papier. Voor dit stuk heb ik gebruik gemaakt van een foto die ikzelf nam op een markt in Verona tijdens een vakantie in Italië. Er waren heel wat uurtjes nodig om de vele details mooi weer te geven.

De appel valt niet ver van de boom op Kunst en Kado:

 

Ook al is het de normaalste zaak van de wereld om een kind op de wereld te zetten, het kan vaak een hele opdracht zijn om het te begeleiden tot een gelukkige volwassen persoon. Bij sommigen gaat het als vanzelf, al heeft ieder huisje zijn kruisje, maar bij velen is het een ware calvarietocht. Je kan en mag dan toch wel fier zijn als ouder wanneer het punt gekomen is dat ze op eigen benen kunnen staan en dat die queeste je heel wat bijbrengt in je eigen leven. Het is de kunst om er persoonlijk ook beter van te worden. Toen ik deze week het bericht kreeg van een goede kennis, dat haar zoon zich onverwacht van het leven beroofde, deed mij dit nog verder nadenken en besefte ik dat we alle mooie momenten met onze kinderen moeten koesteren en moeten leren uit de minder goede gebeurtenissen.

Wanneer onze dochter na een succesvol jaar haar opleiding grafisch ontwerp staakte overviel ons eerst een gevoel van teleurstelling. De druk lag te hoog voor haar en ook wij moesten ons realiseren dat niet iedereen in staat is om op een gezonde manier aan deze druk te weerstaan. Ze heeft op dat jaar heel wat ervaring opgedaan en het geeft zeker een meerwaarde om haar eigen creatieve ideeën verder uit te werken.

nina-boek

Al vanaf de leeftijd dat ze een potlood kon vasthouden zat de drang om kunstige dingen te maken er in. Haar nieuwste en ook oudere creaties zijn te bewonderen op haar site op www.ninagovaerts.be en tijdens  Kunst en Kado te Heist o/d Berg op za 26 en zo 27 november 2016. Iedereen is alvast welkom om haar en ook mijn werk te aanschouwen.

Naast mijn pyrografie zullen er ook een aantal potloodtekeningen van mijn hand te bewonderen zijn.

13235253_988606451235856_4428766291203718338_o

 

 

VOS Sugar

Buiten dat ik ooit een jaar bij de zee scouts meedraaide heb ik weinig affiniteit met het maritieme. Toch heb ik steeds wel een beetje aantrekking gevoeld tot al wat met de zee te maken heeft. Vooral het leven op een zeilschip spreekt me wel aan. Ooit had ik zelfs de ambitie om het zeilen onder de knie te krijgen.

Het maritieme gevoel kwam weer even naar boven toen ik een opdracht kreeg voor een pyrogravure die als geschenk zou dienen tijdens de doop van een schip in Nederland. Het was een ware uitdaging om het stuk klaar te krijgen tegen de deadline van de plechtigheid. Het idee om de boot te pyrograveren in combinatie met een Nederlands thema en de big five als Afrikaans thema, sprak me geweldig aan. De doopmeter is van Zuid-Afrikaanse afkomst, vandaar het tweede thema.

IMG_2307

 

Doop VOS Sugar 21apr16 - 510 Doop

De dag van de doop werd het stuk overhandigd aan de kapitein en mijn missie was volbracht.

Doop VOS Sugar 21apr16 - 579 Na

Meer info over de plechtigheid en het schip is hier te vinden.