Persoonlijke eetstokjes.

Hoewel er de afgelopen jaren een grote opkomst is van Aziatische restaurants is het in onze westerse maatschappij toch ongebruikelijk om met eetstokjes te eten. Maar waar komt dit voor ons eigenaardig gebruik nu vandaan?

Vroeger werd in Aziatische landen in grote potten gekookt. Die potten hielden hitte voor een lange tijd vast. Mensen die toch een hapje wilden, braken twijgjes af om zo een stukje voedsel uit de pot te vissen.

chopsticks410272478_10204405590644685_7071168863485254261_o

Verder is er het gebruik om altijd alles in kleine stukjes te bereiden en te eten. Dat stamt uit de tijd dat de bevolking sterk groeide, maar brandstof juist schaars was. Om eten snel gaar te krijgen en energie te besparen kan je het beter eerst klein maken. Daardoor was er aan tafel geen mes meer nodig. Eetstokjes werden daarom het tafelbestek.

Daarenboven wordt in de Chinese en andere Oost-Aziatische culturen het snijden van voedsel als ‘not-done’ beschouwd; een mes wordt als een wapen gezien en wapens horen niet aan tafel.

Ik heb mezelf deze techniek aangeleerd en eet als macrobioot dagelijks bijna alles met stokjes. Eens je de techniek beet hebt laat je mes en vork het liefst zo veel mogelijk achter wegen. Het op deze wijze naar binnen werken van je voedsel doet je veel bewuster eten en zorgt ervoor dat je langzamer eet, wat je spijsvertering ten goede komt. Een klein steuntje zorgt ervoor dat je tussen het kauwen en de verschillende gangen je stokjes kan neerleggen zonder dat de punten de tafel raken en vervuilen waardoor de concentratie volledig naar het vermalen van je voedsel kan gaan en je zo ten volle van de smaak kan genieten.chopstick1 Met eetstokjes kan heel precies geselecteerd worden wat men wil eten; het is zelfs mogelijk één enkele rijstkorrel uit een kom te halen.

Helaas wordt er veelvuldig gebruik gemaakt van bamboe wegwerpstokjes wat het milieu niet echt ten goede komt omdat ze meestal in het vuilnis terecht komen. De stokjes die je kan kopen voor herhaaldelijk gebruik zijn dan meestal weer geverfd en gelakt wat ervoor zorgt dat je op termijn de vernis mee consumeert.

chopstick2 chopstick3

Dit bracht mij op het idee om zelf persoonlijke eetstokjes te maken. Wat is er leuker om in een eetgelegenheid of op een feestje uit te pakken met een origineel setje chopsticks. Voor het eerste paar maakte ik een combinatie van houtsnijwerk en pyrografie en maakte ik een bijbehorend steuntje.

chopsticksupportEen behandeling met hoogwaardige tung olie zorgt ervoor dat ze langdurig tegen vocht beschermd blijven.

Wellicht volgen er nog wel een aantal variaties.

11923200_10204953125092704_7363193458178341328_n

Twenty-four

Je bent er voor of tegen, televisieseries als 24. Een uitspraak die je geregeld hoort van menig criticus is dat er aardig wat met spek geschoten wordt in dergelijk actie-entertainment. Er vliegen soms aardig wat varkens over het kleine scherm, maar toegegeven er is altijd de nodige spanning aanwezig. Niet voor niets is dit één van de enige televisie-uitzendingen waarbij sommige van mijn huisgenoten niet slaperig wordt en zelfs hogere niveaus van de zetel opzoekt zonder het te beseffen wanneer er weer een spanningsmoment wordt vertoond. Gretig wordt er uitgekeken naar de volgende aflevering en is er zelfs een kleine teleurstelling wanneer er na een uitzending eens geen klein preview is.

Ook al is het soms over the top, iedereen moet toegeven dat 24 van een hoogstaande kwaliteit is en er aardig wat denkwerk aan vooraf moet geweest zijn om de verhalenlijn op te stellen. De acteurs leveren elk uur, dat zich in realtime afspeelt, een puike prestatie.

Het steeds terugkerend personage, Jack Bauer gespeeld door Kiefer Sutherland inspireerde mij tot het maken van een portret.24 jack cutMeer info over het personage en de serie kan hier vinden.

Keltische passie.

Keltische knopen, vlechten en ornamenten komen uit een ver verleden, maar kennen nog maar enkele jaren een heropleving in onze contreien. Het moet een immens werk geweest zijn om boeken als “The book of Kells” en “The book of Durrow” te maken. Tot op heden zijn deze heilige manuscripten nog steeds een grote inspiratiebron voor vele kunstenaars.

kells

Ik weet niet meteen waarom ik zo aangetrokken word tot deze kunst, maar ik grijp er geregeld naar terug en laat me er graag door inspireren. Mocht ik in reïncarnatie geloven dan zou ik ervan overtuigd zijn dat ik ooit één of andere Keltische ambachtsman, die leefde voor deze twee boeken geschreven waren, moet geweest zijn. De monniken die bedreven waren in het maken van de prachtige ornamenten lieten zich dan ook inspireren door de oude Keltische kunst. Deze kunstvorm beeldde meestal mythische figuren en gebeurtenissen uit. De symboliek achter de vele beeltenissen en krullen getuigen van een diepe overgave aan en beleving van de natuur.

Het aanschouwen van oneindig kronkelende vlechten, spiralen en sleutelpatronen geeft me vaak kippenvel. Telkens een uitgebreid patroon wordt aanschouwd kan je nieuwe dingen ontdekken en kom je tijd tekort om de volledige tekening in je op te nemen.

Bij het maken van een langwerpig kistje liet ik me inspireren door een lint dat er rond gebonden is en bovenaan samen komt in een strik.

166585_3463447269762_719107597_n

Elfen die bepaalde natuurverschijnselen symboliseren kunnen zeker gecombineerd worden met een Keltische kader.

Elfjekelt1

Graag werk ik met deze ornamenten op de onregelmatig gevormde kalebassen ook al vraagt het heel wat uren werk. Kleur kan hierbij een aardig contrast brengen.

Kaleherfst2

Een boekenwijzer leent zich steeds perfect om het nodige vlechtwerk aan te brengen.

1470227_10201078716314906_740473662_n

Een kist met een persoonlijke toets waar de naam in verwerkt is en waar bepaalde ornamenten een herwerking krijgen van de  symbolische betekenis kan een prachtig cadeau zijn.

gunbox

 

 

Brandende danskriebel

Mijn ouders hebben, ondanks ze niet meer samen leven, één ding gemeen: ze hebben een grote drang om hun creativiteit naar buiten te brengen. De spreekwoordelijke appel viel dus niet ver van de boom. Buiten zijn beroep als leraar lichamelijke  opvoeding hield mijn vader zich steeds bezig met tekenen, schilderen, artistiek turnen, ballroom dansen … . Als koppel behaalde ma en pa behoorlijk wat prijzen op hoog niveau. Het was vooral de dansmicrobe die hem al van zijn kinderjaren in een strakke wurggreep hield. We gaan daarvoor nog verder in de tijd. Mijn grootmoeder, eveneens super artistiek, speelde als beroepsmuzikant in een orkest.  Zij begeleidde onder andere de stomme films in de bioscopen en ook meerdere dansgezelschappen. Mijn vader, toen nog een kleine uk, mocht geregeld mee. Toen hij op een avond getuige was van het optreden van een balletgezelschap ontlook bij hem de liefde voor deze bijzondere kunstvorm. Als tiener startte hij met lessen, om op volwassen leeftijd zelf met een balletschool te starten. Door omstandigheden moest hij deze activiteit na verloop van jaren staken.

2012 Nutcracker

Omdat het artistieke bloed kruipt waar het niet gaan kan, startte hij vele jaren later opnieuw. Ik was toen acht jaar en het was alsof de geschiedenis zich een beetje herhaalde. Het virus leek besmettelijk en ik besloot om toch ook eens een nipje te proeven van de dansbeker. Het beviel me en ondanks bij velen de gedachte aan een mannelijke balletdanser niet in goede aarde viel hield ik dit ruim acht jaar vol. Elk jaar leefde ik toe naar het in de spotlight staan op een podium voor een ruim publiek. Ondanks ik aardig wat solistisch werk voor mijn rekening mocht nemen lukte het me niet meer om de spartaanse lessen telkens met volle overtuiging te volbrengen. Ik had ondertussen andere interesses en kon het niet meer opbrengen om een heel jaar keihard te trainen met als doel het afwerken van twee avonden. Het optreden en het in de belangstelling staan gaf me nog wel een kick, maar de inzet was niet meer zoals het moest zijn. Omdat één van mijn leuzen luid “als ik iets doe, doe ik het goed” besloot ik, ondanks luid protest van de andere dansers, om de balletpantoffels voorgoed aan de haak te hangen.

In een bui van nostalgische melancholie besloot ik me door deze edele dansvorm die ik nog steeds ten volle weet te waarderen te laten inspireren voor een pyrogravure.pointes

Ik moet toegeven dat ik heel soms nog wel eens door de danskriebels overmand word en dat ik al wel eens een traantje wegpink wanneer ik een balletvoorstelling bekijk.

Charlie Rivel

Niet dat ik een groot liefhebber ben van het circus gebeuren van heden ten dage, maar ik herinner me wel de momenten van adembenemende acts die tijdens mijn jonge jaren op de Franse en Duitse televisie getoond werden. Het was mijn vader die geregeld en vooral op zondag naar dergelijke programma’s op zoek was en me dan mee voor het kijkkastje sleepte. Shows zoals “Incroyable mais vrai” en het wereldkampioenschap voor circusartiesten gaven een beeld van de meest adembenemende acts van de beste artiesten ter wereld. Een van de meest memorabele momenten waren de optredens van ene Charlie Rivel. In de documentaire “Portrait eines Clowns” werden een aantal van zijn acts afgewisseld met  interviews. Het doel van de clown was om een deuntje te spelen op een gitaar, gezeten op een eenvoudige stoel. Alleen duurde het even vooraleer hij in zijn opzet slaagde. Op een meesterlijk, perfectionistische wijze slaagde hij erin om mijn vader en mezelf gedurende tientallen minuten de lachkramp te bezorgen. Als ik nu opnieuw deze docu bekijk krijg ik nog steeds afwisselend kippenvel en uitbundige lachbuien.

Het was jaren later dat ik een foto van Charlie opmerkte op de cover van een boek over de circusclown in de bibliotheek. Het bracht me toen op het idee om dit portret in te branden op een houten plank en het op Vaderdag aan mijn vader te schenken.

Charlie Rivell

Charlie Rivell

Zijn weelderige rode pruik met kaal hoofd, zijn rode geblokte neus, wijze van schminken en vooral zijn lange rode aansluitend kleed waren zeer kenmerkend voor hem en maakten hem erg uniek. De foto die ik gebruikte werd genomen op het moment dat hij huilend als een wolf, een actie die hij geregeld toevoegde, door de piste slenterde.

Zijn echte naam was Josep Andreu i Lasserre en hij werd geboren in Cubelles (Barcelona, Spanje) op 23 april 1896. Zijn ouders waren beide ook circusartiesten. De naam Charlie ontleende hij bij Charlie Chaplin die hij in 1910 mocht ontmoeten. Chaplin zegde hem toen dat hij niet wist wie nu wie imiteerde. Later speelde hij mee in verschillende films en werd wereldberoemd met zijn act met de gitaar en de stoel.

Charlie_Rivel_1967Hij overleed op 26 juli 1983.

Ode aan de gezondheid

Inspiratie voor een kunstenaar komt vaak uit de meest onvoorspelbare hoek. Uiteraard is de leefwijze van een persoon soms een dankbare bron. In mijn geval is het zeer unieke bron. De macrobiotische weg die ik samen met mijn gezin bewandel geeft vaak een massa aan ideeën om mee aan het werk te gaan.

Wat was nu de aanleiding voor die voor velen eigenaardige levensweg? Op de leeftijd van 2 jaar werd onze dochter getroffen door de chronische darmziekte Collitis Ulcerosa. Na jaren een zwaar ziek kind, dat onder invloed staat van massa’s medicatie, te moeten verzorgen, besloten wij  om de macrobiotische voeding uit te proberen. Wat in de westerse geneeskunde als een ongeneeslijke ziekte beschouwd wordt verdween als sneeuw voor de zon. Het resultaat is nu een kern gezonde jong volwassene in huis. De hele historie inspireerde mij tot het maken van “Fair health”. Het werk werd gedurende enkele weken tentoon gesteld in het gemeentehuis van Jette, tijdens de week van de fair trade.

fair-health

Fair – health

Fair trade of eerlijke handel betekent voor Ivan meer dan alleen maar een eerlijke prijs geven voor exportproducten uit derdewereldlanden. Er zijn uiteraard een aantal principes die tot de definitie behoren, maar het gaat veel verder.

De ouroboro of slang die zijn eigen staart opeet, een van  de oudste teruggevonden mythische symbolen, staat voor de cyclische aard van de natuur, het eeuwige terugkeren en de eenheid van alles. Wanneer de beweging van eerlijke handel ingezet is, kan deze als een oneindige cirkel evolueren. Centraal staat dan nog steeds de hard werkend boer uit een ontwikkelingsland, die loon naar werk ontvangt en de persoon uit een westers welstellend land dat zijn product in ruil krijgt. Beide personen worden gescheiden door een S-vormige lijn die afgeleid werd uit het Max Havelaar Keurmerk en het Yin Yang symbool. De kunstenaar besloot om de gemberwortel te gebruiken hoewel deze geen courant fair trade product is. De reden hiervoor is het verder denken dan het basisprincipe van de eerlijke handel. Voor Ivan  heeft eerlijke handel ook te maken met het verhandelen van producten die gezond en zelfs geneeskrachtig zijn voor het menselijk lichaam. De gemberwortel speelt een zeer belangrijke rol in medicinale bereidingen in een gezonde levenswijze  en zorgt voor het in gang zetten en in stand houden van bepaalde circulaire bewegingen in het menselijk lichaam. Hoewel Ivan de eerlijke handel zeker toejuicht, zijn de levensmiddelen die het label dragen niet altijd terug te vinden in een gezond voedingspatroon voor de westerse mens.  Als de uitwisseling met een ontwikkelingland buiten beschouwing gehouden wordt en men spreekt over de handel in biologische en gezonde producten dan is hier in zekere zin ook een vorm van handel in eerlijke producten te onderscheiden.

Op deze wijze is dit pyrografisch kunstwerk een ode aan de fair trade, maar tevens een verwijzing naar de eerlijke manier waarop sommige natuurlijke geneeswijzen mensen trachten te helpen.

Begeleiding:

Omdat de behandeling van een zwaar zieke persoon, met een alternatieve geneeswijze volgens mij het best gebeurt onder de beste deskundige begeleiding gingen wij te rade bij een pracht van een persoon. Uiteindelijk staat de zieke zelf in voor de genezing, maar het aangeven van een specialist ter zake is goud waard. Om haar te bedanken voor haar baanbrekende soms onbegrepen werk schonk ik haar een portret van Mishio Kushi. Hij is een leerling van, George Oshawa, één van de grondleggers van de macrobiotiek in Europa en heeft het Kushi instituut in Amerika opgericht, waar hij en tal van zijn leerlingen de levenskunst van de macrobiotiek uitdragen.

Mishio

Mishio Kushi

We zijn dankbaar voor al de gezonde en lekkere voeding, als uit een hoorn des overvloed, die we tot ons nemen en dat we de macrobiotiek mochten leren kennen. Iedereen zou het recht moeten hebben om deze kennis te vergaren en de mogelijkheid te hebben om zich een weg te banen naar een gezond en gelukkig leven.

hoorn

197657_1605384859363_2422093_n

960139_10200104214352966_1948841900_n

Pyrografie versus brandweer

Het beroep van brandweerman spreekt bij velen tot de verbeelding. Zijn het een stel sensatiezoekende macho’s of mensen die graag andere levende wezens die in nood verkeren, trachten te helpen. misschien is een beetje sensatiezucht wel nodig om een goede hulpverlener te zijn. Vaak wordt het virus doorgegeven van vader op zoon, of ook wel af en toe eens op dochters, maar ikzelf ben er eerder toevallig ingerold.

Omdat de hulpverlening me nauw aan het hart ligt probeer ik geregeld het onderwerp aan bod te laten komen in mijn kunstwerken. Als ik vertel aan de gewone man in de straat dat ik aan pyrografie doe en dat ik brandweerman ben, dan vinden de meeste mensen dit zeer grappig. Geregeld is het me wel al opgevallen dat kunst moeilijk te rijmen valt met de brandweerwereld . De meeste brandweermannen zijn eerder geïnteresseerd in de typische mannen onderwerpen als voetbal, wielrennen, auto’s, moto’s en dergelijke. Misschien toch een beetje dat macho instinct?

Ik zie het dan ook als een uitdaging om mijn pyrografie en eventueel houtsnijwerk te rijmen met brandweer.

ontzetting

Het werk “ontzetting” was geen opdracht, maar een poging om een doodgewone technische interventie om te zetten naar een mooi ogend kunstwerk. Bij de afgebeelde interventie was het een stevige klus om de bestuurder uit zijn vrachtwagen te bevrijden. Ik kwam op het idee om de metalen traanplaat als kader te gebruiken omdat dit materiaal veelvuldig gebruikt wordt om het binnenwerk van de brandweerwagens af te werken.

Ijdelheid troef:

Sommige brandweermannen zijn ijdel en hebben nog aardig wat beroepsfierheid en daarom valt het geregeld voor dat ze vragen om een portret in vol ornaat op een plank te zetten. Het is altijd prettig om zo een persoon die met volle overtuiging zijn uniform draagt te portretteren.

duitse brandweer

Duitsland

firefighter

België (ceremonieel)

Jean Pierre1

België

Kees

De grote rode auto:

Ik ben zelf niet zo het type dat bepaalde gevoelens koppelt aan een voertuig of lyrisch wordt bij het aanschouwen van een mooie bolide. Voor mij is een auto of een vrachtwagen een voorwerp om mezelf of iets anders te verplaatsen over een bepaalde afstand, maar in het geval van een brandweervoertuig ligt dit toch een beetje anders. Het is eerder een werktuig dat dient gekoesterd te worden om op een goede manier hulp te bieden.

ladderwagen

Wanneer brandweermannen zelf het onderwerp zijn van een ongeval dan is het verlies van, vooral personen en ook een beetje van materiaal, een emotionele gebeurtenis.

papa2-bewIn memoriam (François De Ridder)

De helm:

De brandweerhelm wordt beschouwd als een heilig voorwerp. Het beschermd zowat het belangrijkste lichaamsdeel in alle omstandigheden en laat toe om levensnoodzakelijke adembescherming te dragen. Wanneer de witte kleur veranderd is naar een meer gebruinde tint door het rondwandelen in hete en rokerige ruimtes wordt dit beschermingsmiddel meestal nog met meer fierheid gedragen.

gallethelm persluchtgallet sculpt

Het Amerikaanse model spreekt nog meer tot de verbeelding voor de Europese brandweerman. Na frequent gebruik barst het leder en geeft een mooi verweerd effect.

helm amerika